Anapt___simon.jpg

عکس  سیمون آناپت  پیش از هر چیزاز هندسه ای برخوردار است که به نظر می آید اصلی ترین ویژگی این عکس است و نظام احساسی نهفته در عکس را از این طریق، قاطعانه  بر تماشاگر چیره می سازد.
آمیزه ای از خطوط عمودی و مستطیل های سفید بر بافتی سیاه : همه ی ابزارهای لازم برای نمایش مفاهیمی چون زندگی روزمره، تکرار، و تنهایی.
همه چیز در قاب آناپت به تقارنی خیره کننده آرایش یافته است و چرخه تکرار را به خوبی نمایش می دهد، این نظام تجسمی قاب، ما را به اندیشیدن بر زندگی ساکن پشت پنجره ها رهنمون می کند.
عکس آناپت، به یک هشدار ساده می ماند: کجا هستیم؟ در قهقرای کدام کهکشان رها شده ایم؟  
عکس از غیبت آدمی سرشار است، هیچ کس نیست و گویی همه هستند، اما بی آنکه بر یکدیگر تاثیری بگذارند. حضور پیرزن در طبقه ای از ساختمان اگرچه تلخی عکس را می کاهد و  رگه ای از انتظار بر آن می افزاید، اما تاثیر چندانی در پیام عکس ندارد.
آناپت لهستانی و جوان در عکس های سیاه و سفیدش به گوشه های رازآلود زندگی سرک کشیده و تنهایی های انسان معاصر را در زندگی شهری به نمایش می گذارد.

ماهور پور قدیم چند سال است که در جشنواره های عکس کودک و نوجوان آبرنگ شرکت میکند، و در این سال ها عکس هایش وارد بخش مسابقه نیز شده اند. امسال و در جریان پنجمین دوره این جشنواره، رشد محسوسی را در عکس هایش نسبت به دوره های پیشین احساس کردم. عکس های خوب امسالش ذهنم را رها نکرد و پس از پایان جشنواره نیز به آنها فکر می کردم. برایم جالب بود که ماهور این قدر پخته عکاسی می کند.
وقتی با او تماس گرفتم تا عکس های بیشتری از او بخواهم، هرگز فکر نمی کردم صدای معصومانه و زلال پشت تلفن، خود ماهور باشد:
او فقط 14 سال سن دارد و تماشای دنیا از ورای ذهن یک کودک 14 ساله ،باید بسیار زیبا باشد.

mahoor_1.jpg

اشتباه لنز

mahoor_7.jpg



ماهور



دو چیز را می توان در عکس های ماهور دید: "نگاه عکاسانه" و "تلاش در خلق فضا"
ماهور علاوه بر آن که به موضوعات به گونه ای می نگرد که قابلیت عکاسی شدن پیدا کنند و آن ها را خیلی خوب در قاب خود جای می دهد، در ایجاد فضا نیز تا حدودی موفق بوده است. از حداقل المان های موجود در صحنه استفاده کرده است  و به این صورت تفکر و ایده ای را می توان در پشت این عکس ها پیدا کرد(بنگریم به عکس خانم موسی پور و دوستان، یا عکس بدون عنوان ذیل)

mahoor_10.jpg

بدون عنوان

mahoor_3.jpg

خانم موسی پور و دوستان!


ماهور همچنین بسیار ساده عکاسی می کند، عکس های او از صراحت و صمیمیتی برخوردارند که حاصل درک او از دنیای اطرافش است، و این درک ساده به تصاویری دلنشین از بازی های کودکی(درخت،تایر،بازی)،یا فضای زندگی و تحصیل عکاس(مدرسه)بدل شده اند. 
در عکس های ماهور، نوعی طنز نیز خفته است که گاهی به مدد عکاس آمده تا بواسطه آن ارتباط بیشتری را با مخاطب برقرار کند (عکس خانم موسی پور و دوستان، عکس اشتباه لنز، و عکس عکاس از خودش)

mahoor_9.jpg

مدرسه

mahoor_2.jpg

درخت، تایر، بازی

mahoor_4.jpg

زندگی


ماهور در دنیای کودکانه ی خود گاهی به اشیای ساده ی محیط اطرافش دست یازیده و تصاویری خلق کرده که از تخیل بیشتری برخوردارند: نگاه به دنیا از ورای پوست پیاز، نور چراغ و نور ماه در تمثیلی ظریف و دلچسب، یا حتی کمدهای فلزی مدرسه که از دست نوشته ی بچه ها پر است ، همه ی اینها تلاش های موفقی است از یک کودک عکاس در نزدیک شدن به نوعی زبان بصری متکی بر نشانه و نماد.

mahoor_8.jpg

پوست پیاز

mahoor_6.jpg

نور و ماه

mahoor_5.jpg

کلید


ماهور 14 ساله اگرچه با دوربینی عکاسی می کند که نویز زیادی را در عکس هایش ایجاد می کند، اما این فعلا مهم نیست! مهم این است که ماهور خیلی خوب می تواند ایده ها و احساساتش را نسبت به محیط اطراف با همین دوربین کامپکت به تصویر بکشد، و باز مهم این است که او سال به سال پیشرفت کرده و عکس های بهتری گرفته است. برای ماهور می توان روزهای درخشانی را در عکاسی متصور بود.

صفحه 166 از 177
صفحه قبلی |<< << < ... 165  [166]  167  ... > >> >>| صفحه بعدی