چاپ های دستی دیوید دیوبوز و مساله خلاقیت

downloada

من همواره برای «خلاقیت» یک تعبیر داشته ام: کیفیتی توصیفی برای کشف ارتباط های چندگانه بین عناصر یا مدیاهای مختلفجهت ایجاد شگفتی یا احساسی جدید در مخاطب. یا به عبارت دیگر کشف نسبت ها در جهانی عاری از نسبت؛ در جایی که انتظار ایجاد ارتباط و نسبت نداریم. این کشف از طریق توسعه ایده ای مشخص و ذهنی توسط هنرمند صورت می گیرد و تخیل بخش مهمی از آن است. این ها تعابیر شخصی من درباره خلاقیت است و قطعا ناقص و حقیر، اما درباره کلمه پرمصرف «خلاقیت» همین تعریف را دارم. بر این اساس چاپ های دستی دیوید دیوبوز روی سنگ، کاغذ، پارچه و اشیا نمونه ای از روند خلاق هستند، چرا که مخاطب را به تامل در میراث تاریخ وادار می کند و مساله هویت اثر هنری را در بازتعریفی جدید از آن به چالش می کشد. چیزی که در چاپ های دیوید دیوبوز مرا متاثر می کند نوعی لجاجت و شور خودسرانه است که ورای قواعد مالوف مدرن عمل می کند، قراردادهای عادت شده را کنار می زند و درک ما را از هویتی که تاریخ برای عکس های قدیمی تولید کرده، جدا می کند و روایت های جدید و نامتعارفی از آثار صد و شصت سال پیش، جلوی روی ما قرار می دهد: سفری در دو قرن پیش اما بواسطه ابزار و زبان امروزی برای بررسی اجتماعی، سیاسی، فرهنگی عکس هایی که بخش بزرگی از تاریخ شکل گیری پرتره اند. این اثر با نام «بخش هایی از یک کل» پنج سال پیش توسط دیوبوز تولید شده، او در این اثر از پرتره های زنان ناشناس «متیو بردی» عکاس بزرگ آمریکایی در قرن نوزدهم بهره می جوید؛ پرتره هایی که در دهه چهل و پنجاه قرن نوزدهم در آتلیه معروف و تاریخ ساز متیو برادی ثبت شده اند و شمایلی متعارف دارند و شبیه تمام پرتره های قرن نوزدهمی - مثل کارهای فلیکس تورناشون - عمل می کنند. دوشیزگانی عموما نشسته روی صندلی های راحتی کنار میزی کوچک، ملبس به پالتو یا شنل و دارای فیگوری صمیمانه و بی غل و غش شبیه آن چه در کارهای خانم ژولیا ماگارت کمرون دیده ایم. دیوید دیوبوز با ترکیب این پرتره ها با اشیا و عناصر دیگر به صورت دستی، به بازخوانی تاریخ می پردازد، این آثار پاسخی به حافظه و احساسات ما در مقابل نقش تاریخی نخستین پرتره های کلاسیک تاریخ عکاسی اند تا از طریق مساله زبان، به کارکردی جدید در بازخوانی این آثار نایل شود و نوعی تکثر را در شیوه ی بیان به نمایش بگذارد.