روزت مبارک
Untitled_91
پدر عزیزم در سال 1334 کنار شاگردان کلاس اول ابتدایی اش در روستای عبدل آباد تربت حیدریه

این روز عزیز را به آنهایى که مرا از عمق آبهاى تاریک به سطح آب هاى روشن آوردند؛ تبریک میگویم.
به؛ خانم فتحى معلم کلاس اول و خانم پزشک معلم کلاس دوم دبستان که آن روزها در ذهن کوچکم نمیگنجید حال خانم معلمى که در میانه سال تحصیلى پسرش شهید شد. به آقاى محمدى معلم سرود دوم راهنمایى که فقط یک ماه معلم من بود و در همان زمان کوتاه مرا شیفته ى سلوک و مهربانى خود کرد. به آقاى سبحانى معلم علوم مقطع راهنمایى، به آقاى محبى معلم خوب ادبیات دبیرستان، و بعدترها استاد اکبر عالمى، قطب الدین صادقى، احمد الستى، بزرگمهر رفیعا، زنده یاد هوشنگ گلشیرى و محمدرضا مویئنى که در کلاس هایشان چیزى بیشتر از سینما آموختم.
 این روز را به این معلم هاى جاودان زندگى ام تبریک میگویم و البته به خیلى ها که جایى جز کلاس درس، بر من تاثیر گذاشته اند.
 این تبریک نه به خاطر آن است که زندگى ایشان وقف کارشان بوده، بلکه به این خاطر است که توهم "خوب بودن" نداشتند، خودشان بودند؛ بى هیچ تظاهرى.
این نوع بودن، سخت ترین بودن است؛ آنهم در سرزمینى که منزلت آدمهایش به هیچ عنوان به سخاوت و مهرشان سنجش نمیشود و چه فراوان دیده ام که انسان هاى بزرگش که دریایى در سینه دارند به اندازه قطره اى انگاشته شده اند.