Final_Edit_weblog

ثبت موبایلی/ جمعه ۱۱ اردیبهشت ۱۳۹۴/ نیشابور

باید قبول کرد این رسم نانوشته روزگار را که اگر یک عمر در خانه ات بنشینی و فقط آن چه «وظیفه» توست انجام دهی: ستایش می شوی، برای تو کف می زنند،  اما اگر بخواهی تنها چند قدم «فراتر از وظیفه»ات عمل کنی، بخواهی در حق عده ای ایثار کنی، و زندگی ات را «وقف» دیگرانی کنی که زمانی به حمایت تو نیاز داشته اند: مورد غضب عده ای قرار می گیری که حضور تو را تاب نمی آورند، مورد خشم کسانی قرار می گیری که اهل ساختن، اهل ایثار کردن، اهل کمک کردن بی چون و چرا به دیگران نیستند و حضور اینچنین تو انگار جای آن ها را تنگ می کند، انگار رفتار تو آن ها را در سایه فرو می برد. اگر در جامعه ما ذره ای به دیگران محبت بی منت کنی مورد سنگباران تنگ نظرانی قرار خواهی گرفت که همه تلاش شان لکه دار کردن فعالیت مثبت توست و زیر سوال بردن توانایی های فکری و ذهنی ات.
اسماعیل عباسی سال ها است در معرض این تیرها است و خدا را هزار مرتبه شکر که او هنوز پنجره های دلش را به روی دیگران نبسته است.

 -----------------------------------------------------------------------------

 معلمی کار طاقت‌فرسایی است؛ چون مزد ندارد. حداقل اینکه مزدش خیلی کم‌تر از آنی است که باید باشد. پرداختی یک ساعت آموزش به یک معلم درجه یک، گاه کمتر از هزینه‌ای است که معلم باید بابت تاکسی رفت و برگشت در تهران پرداخت کند. و مهم‌تر از همه اینکه همیشه در هر کلاس، عده‌ای -هر چند قلیل- هستند که سال‌های نوری با آن چه معلم می‌گوید فاصله دارند، و معلم باید شوق پرتاب‌ شدن به دنیایی جدید و دست ‌کشیدن از عادات روزمره را در آن‌ها ایجاد کند. حرف زدن پشت سر معلم به نقل و نبات فضای آموزشی امروز تبدیل شده و عده ای قلیل در این فضا هستند که مدام در پی مچ گیری از استاد و به راه انداختن حاشیه هستند.
اسماعیل عباسی «معلم» است و به وضوح با تمام شناسه‌هایی که درباره‌ی یک معلم می‌توان سراغ داشت، انطباق دارد. کار معلمی‌اش را می‌کند، برایش مهم نیست در چه مکان و فضایی معلمی می‌کند، بلکه ثمره‌ی کار و نقش «معلمی» برایش اهمیت دارد. دست‌مزد هفتاد هزار تومانی هم برای تدریس در یک ترم گرفته است و این باعث نشده که از این کسوت دور شود. او یک معلم تمام عیار است و به این دلیل از هرگونه تشریفات، تعارفات و القاب نامأنوسی که این روزها در فضای عکاسی موج می‌زند، پرهیز می‌کند.
وبلاگ او مجموعه‌ای از مفاهیم آموزشی است که به ساده‌ترین زبان توضیح داده شده‌اند و انگار این وبلاگ موظف است به غیر عکاسان نیز، اطلاعات واضح و کاملی را ارائه کند و هیچ مخاطبی (اعم از تخصصی یا غیر تخصصی) از آن دست خالی بازنگردد. با آن که انسانی است متعلق به دوران آموزش سنتی، اما هرگز از انطباق و همسایگی با دنیای تکنولوژیک امروزی دست نکشیده است. نه گارد آدم‌های سنتی را می‌گیرد و نه ابا دارد از اینکه حوصله‌ی تایپ وُردِ نوشته‌هایش را ندارد و دخترش «تللی» آن‌ها را تایپ می‌کند. معلمی است به‌روز در روزگاری که به خصیصه‌ی «به‌روز بودن معلم» در نظام آموزشی وقعی گذاشته نمی‌شود. در کارگاه‌های مدرسین جوان‌تر شرکت می‌کند و آن‌قدر متواضع است که در وبلاگش می‌نویسد: «من یک سپاسگزاری بدهکار جناب نعما روشن هستم که در کارگاه یک روزه‌ی لایت‌روم در فرهنگسرای نیاوران افتخار شاگردی‌شان را داشتم و خیلی از او آموختم.»
     در خانه‌اش به روی هنرجویان باز است و عمومً بچه‌هایی که از راه‌های دور و نزدیک مایل به تبادل نظر با استاد هستند، در خانه، ایشان را ملاقات می‌کنند. این نیز یک رفتار مدرن است که اسماعیل عباسی را از طبقه‌ی معلمان سنتی جدا می‌کند، به‌خصوص آن که وقتی به خانه‌اش برای طرح مساله یا کسب مشورت می‌روی، با لباسی آراسته و رسمی – انگار که بخواهد به میهمانی مهمی برود - حاضر می‌شود.
نقش معلمی او آن قدر گسترده است که وقتی به عنوان داور در جشنواره ای حاضر است که بر روی عکس های آنالوگ چاپ شده قضاوت صورت می گیرد، عکسی از یک عکاس به نام را فقط به این دلیل که چاپ بسیار بدی دارد و آن عکاس باید نسبت به چاپ اثرش نیز برای ارسال به یک جشنواره، حساسیت و دقت داشته باشد، کنار می گذارد و این پیغام را از طریق دبیر جشنواره به آن عکاس می رساند.
     انسانی است به غایت حساس! بی آن که این ویژگی، نمود بیرونی در شخصیت او داشته باشد و موجب تکدر اطرافیانش شود. اما عمدتاً رنج حاصل از عدم درک توسط برخی از مردمان را در خود می‌ریزد و روزها و ماه‌ها با این موضوع درگیر است.
وقتی پس از سال‌ها فعالیت مستمر در مجله ای معروف در ایران، از آن مطبوعه کنار گذاشته می‌شود، می‌گوید: « آبدارچی یک مؤسسه که سال‌ها آن جا کار کرده، وقتی برکنار می‌شود حداقل یک جایی یک تشکرِ ناچیزی ازش می‌کنند، اما اصلا انگار نه انگار که من سال‌ها برای این مجله زحمت کشیدم.»
     این گلایه‌ی اسماعیل عباسی بیش از آن که در پی تلنگری به قدرناشناسی آن مجله باشد، نگرانی‌ای نیز در خود دارد. اسماعیل عباسی در مسولیتی که در آن مجله بر دوش او گذاشته شده بود، جواب تک تک نامه‌ها و پیغام‌های رسیده را می‌داد. نقش بزرگی در هدایت قشری داشت که از طریق این مجله با دنیای عکاسی در ارتباط بودند و کمتر در فضاهای مجازی فعالیت می‌کردند. کناره گیری اسماعیل عباسی از این مجله یعنی قطع این ارتباط معنوی و اتصال میان این معلم و انبوه مشتاقان بی امکانات سراسر ایران که تنها راه ارتباط و رشدشان، این مجله بود و نه فضای مجازی و اینترنت.
به این دلیل در مصاحبه‌اش پس از برگزاری یازدهمین دوسالانه‌ی عکس ایران اشاره می‌کند که ارتباط با خوانندگان را بیش از هر چیز دوست دارد. 
     مخاطبانش آن قدر برایش مهم‌اند که وقتی در میانه‌ی حجم کارهای اداری‌اش فرصت بازدید از نمایشگاه‌های دعوت‌ شده را ندارد در پستی در وبلاگش می‌نویسد: « افسانه، بیتا، زهره، سپیده، سحر، سمیه، عسل، گلناز، نسترن، نگار، نگین، یاس؛ متاسفم که به دلیل جلسه‌ی موزه، به افتتاحیه‌ی نمایشگاه‌تان نرسیدم. عکس‌هایتان را قبلا دیده بودم. آرزوی موفقیت برایتان دارم.»
و برای جوانی که قصد دارد در کنکور ارشد، رشته عکاسی را انتخاب کند، منابع غیر قابل دسترس و مهم را کپی و صحافی می کند و به نشانی آن جوان پست می کند تا سهمی در حضور یک جوان خلاق در آینده عکاسی کشورش داشته باشد.
دغدغه‌ی او اما متعلق به جامعه‌ی عکاسی است، وقتی در پی برگزاری نمایشگاه «چشم درون» توسط سیف الله صمدیان، نقدهای تندی بر این نمایشگاه و عملکرد صمدیان منتشر می‌شود، این بی‌انصافی را تاب نمی‌آورد و در وبلاگش می‌نویسد: «اغلب پزشکان در مورد درمان بیماری‌ها تقریبا متفق‌القولند جز یک بیماری که ظاهراً هنوز علاج و درمانی برایش نشناخته‌اند. این بیماری جوری است که چشمان فرد مبتلا دیگران را می‌بیند اما خودش را نمی‌بیند. حتی در آینه نقش راست نما هم قادر به دیدن خود نیست. اسم این بیماری را بعضی‌ها گذاشته‌اند برون‌بینی و درون‌نبینی! بیماران مبتلا، چشم برون‌شان تیزبین و چشم درون‌شان تقریباً ناکار است. شیپور هم خوب می‌زنند. خیلی راحت ضعف برگزاری فلان جشنواره را متوجه می‌شوند، به ‌آسانی ایرادهای نمایشگاه دیگران را متوجه می‌شوند. از مجله یا کتابی که دیگران منتشر کرده‌اند کلی ایراد می‌گیرند. متوجه عیب سخنرانی دیگران می‌شوند و بی‌درنگ شیپور برمی‌دارند و می‌نوازند. اما اگر خودشان سمیناری برگزار کرده باشند، یا مطلبی به زیور طبع آراسته باشند پر عیب و پر ایراد، به دلیل ابتلا به بیماری فوق‌الذکر توازن معرفتی‌شان ناگهان به هم می‌خورد. فرهنگستان که از پرداختن به مسائل ادبی خسته شده است پس از پژوهش‌های فراوان در علوم پزشکی، نام این بیماری را "خود درازبینی و دگر ریزبینی" پیشنهاد کرده است. خوب این بار فرهنگستان مینیمالیستیک برخورد کرده و مثل دراز آویز زینتی به جای کراوات ترکیب بلند پیشنهاد نداده است.» 
     در جایی دیگر به همان زبان سمبولیک خود می‌نویسد: « برای داوری دعوت شده‌ام. دوست جوان و نوپایی را هم می‌خواهند برای داوری عکس‌های همان جشنواره دعوت کنند. دوست جوان می‌پرسد، ایرادی ندارد من در کنار شما باشم. می‌گویم اصلاً. البته خیلی از دوستان چنین چیزی را برنمی‌تابند. من اعتقاد دارم برای حمایت از جوان‌ترها و برای انتقال تجربه به آنان چنین موقعیت‌هایی باید فراهم شود. بعدها خودم هم او را برای داوری دعوت می‌کنم. همین دوست در فرصتی که هوای آن سوی آب‌ها را استنشاق می‌کند و بر می‌گردد حالا دیگر باید به او یادآوری کنیم که حال ما جهان سومی ها را بپرسد! چرا که نه؟ ان شائ الله خدا قسمت کند ما هم که از کرج آن سوتر نرفته‌ایم برویم و هوای آن سوی آب‌ها را استنشاق کنیم و یکی دو تا اهل هنر ببینیم و بیاییم و خود سابق‌مان را قبول نداشته باشیم. ما که زورمان به کسی نمی‌رسد اما حداقل می‌توانیم خودمان را قبول نداشته باشیم؟ مگر نه؟»
اسماعیل عباسی یک انسان اخلاق‌مدار است و تقریبا چیزی بیش از اخلاق، در اولویت زندگی‌اش نیست. در اغلب کارگاه‌هایی که برگزار می‌کند، به اخلاق‌مداری در عکاسی تاکید می‌کند و اغلب موضوعات منتخبش برای کارگاه ها، حول این محور است. بارها در دبیری‌هایش در جشنواره‌های عکس کودک دیده‌ام سرنوشت عکسی که خلاف قوانین جشنواره ارسال شده یا احیاناً با مفاد آیین‌نامه تطابق ندارد را تا انتها پیگیری می‌کند و در حضور داوران، با آن عکاس کم سن و سال تماس می‌گیرد که فلانی سایز عکس‌ات چرا اینگونه است؟ یا چرا این عکس‌ات را با پاسپارتو ارسال کرده‌ای؟
     در داوری طولانی و پر چالش یازدهمین دوسالانه‌ی عکس ایران، وقتی می‌بیند تعداد بالایی از عکس‌های رسیده رد شده است و شاید داوران به دلیل استمرار در دیدن عکس‌ها در یک فرصت کوتاه و فشرده زمانی، عکس‌هایی را بهتر است دوباره مورد بازبینی قرار دهند، پس از اتمام جلسات داوری، دوباره آن‌ها را فرا می‌خواند: ساعت شش عصر یک روز گرم پاییزی است و همه‌ی داوران بنا بر دعوت دبیر، در کتابخانه‌ی موزه‌ی هنرهای معاصر جمع شده‌اند. اسماعیل عباسی خودش به تنهایی چیزی در حدود ده هزار عکس رد شده را تک به تک مرور کرده است و حدود یکصد و پنجاه عکس را از میان رد شده‌ها، انتخاب کرده و روی زمین چیده است تا داوران در فرصتی دوباره، آن‌ها را مورد بازبینی مجدد قرار دهند که مبادا حقی از عکسی تضییع شود.
همین روند نیز در جلسات داوری دوسالانه‌ی دوازدهم نیز اتفاق می‌افتد، وقتی عکس‌های ارسالی، هم می‌توانند در دسته‌ی عکس‌های مستند بگنجند و هم در ژانر عکس‌های خلاقه. از این موضوع چهره‌اش به هم می‌ریزد و معلوم است که احساس می‌کند باید با تعاریف عکاسی در فراخوان‌ها کاری جدی صورت گیرد. با داوران مشورت می‌کند و از دغدغه‌های آموزشی‌اش می‌گوید که تکلیف تعریف عکس خلاقه را چه کنیم؟ و چه مصادیقی را برای تبیین آن در اختیار مخاطبان بگذاریم؟
 دیدن این مرد با گردن‌بند طبی به خاطر دردهای دیسک گردن، از تلخ‌ترین صحنه‌های روزگار است؛ انگار که شاخه‌ای از درختی تناور فرو افتد، یا کودکی مادرش را در یک پارک شلوغ گم کند؛ بند دل آدم پاره می‌شود وقتی استاد را اینگونه می‌بیند. اگرچه باید هزار بار شکر کرد که اسماعیل عباسی در شصت و هشت سالگی قرص‌های بسیار کمی می‌خورد، با اشتیاق به سفرهای متعدد می رود، عصا به دست نمی‌گیرد، کفش اسپرت می‌پوشد، و می‌کوشد بیش از همه، دیگران را درک کند، حتی اگر نامی از او نبرند. باید قبول کرد که فراسوی منطق‌های روزمره فکر کردن و خلاف جهت آدم های محدود و مغرور حرکت کردن، تنهایی‌های عظیمی نیز به همراه خواهد داشت. 
باید قبول کرد این رسم نانوشته روزگار را که اگر یک عمر در خانه ات بنشینی و فقط آن چه «وظیفه» توست انجام دهی: ستایش می شوی، برای تو کف می زنند،  اما اگر بخواهی تنها چند قدم «فراتر از وظیفه»ات عمل کنی، بخواهی در حق عده ای ایثار کنی، و زندگی ات را «وقف» دیگرانی کنی که زمانی به حمایت تو نیاز داشته اند: مورد غضب عده ای قرار می گیری که حضور تو را تاب نمی آورند، مورد خشم کسانی قرار می گیری که اهل ساختن، اهل ایثار کردن، اهل کمک کردن بی چون و چرا به دیگران نیستند و حضور اینچنین تو انگار جای آن ها را تنگ می کند، انگار رفتار تو آن ها را در سایه فرو می برد. اگر در جامعه ما ذره ای به دیگران محبت بی منت کنی مورد سنگباران تنگ نظرانی قرار خواهی گرفت که همه تلاش شان لکه دار کردن فعالیت مثبت توست و زیر سوال بردن توانایی های فکری و ذهنی ات.
اسماعیل عباسی سال ها است در معرض این تیرها است و خدا را هزار مرتبه شکر که او هنوز پنجره های دلش را به روی دیگران نبسته است.

*
این نوشتار، نخستین بار در ویژه نامه تخصصی پنجمین جشنواره ملی عکس فیروزه تبریز منتشر شد. اکنون - و در روز بزرگداشت مقام معلم -با اندکی افزونه ها و بازنویسی در وبلاگم بازنشر می شود.

IMG_9858_Edit

Come this spring farmers install a tent called «Garm-khane»,a kind of greenhous to keep rice seeds in it so they sprout due to the warm 
.humid weather

 2015|Kiarang Alaei©


صفحه 1 از 125
[1]  2  ... > >> >>| صفحه بعدی